Do Knacka podchodziłem z wielką rezerwą, z racji nieprzychylnych opinii krążących po internecie. Z lekkim grymasem na twarzy odpaliłem grę, ustawiłem najwyższy z możliwych poziomów trudności i wsiąknąłem na dobre. Dalej nie mogę w to uwierzyć, że odstawiłem Killzone. I wiecie co? Z każdą godziną zabawy z Knackiem nie mogłem pojąć, skąd wzięło się tyle negatywnych opinii o tym tytule?

Przed napisaniem recenzji, cofnąłem się na chwilę do momentu, gdy ujrzałem pierwszy materiał wideo Killzone: Shadow Fall. Oszklone wieżowce, oświetlone promieniami słońca, a zaraz potem zamach terrorystyczny przeprowadzony przez imperium Helghan, totalna demolka i spore zamieszanie. Na końcu zaś vektański żołnierz przemieniający się na moich oczach w bezdusznego helghańskiego zabójcę.

Contrast zwrócił moją uwagę ze względu na interesujący koncept rozgrywki, oraz świetny klimat noir, przypominający choćby świetnie Dishonored. Kolejne materiały nie wywołały już tak piorunującego wrażenia, jak uczynił to pierwszy zwiastun, prezentując raczej bardzo przeciętny poziom. Mimo to postanowiłem dać szansę produkcji Compulsion Games głównie ze względu na to

Ratchet & Clank to duet znany z pewnością przez wielu graczy, głównie dzięki mnogości swoich odsłon (lepszych i gorszych) na przestrzeni ostatniej dekady. Zespół Insomniac Games powraca do pierwowzoru z 2002 roku i na jego podstawie opiera system gry. Ratchet & Clank: Into the Nexus to klasyczna trójwymiarowa platformówka z elementami akcji, strzelaniny i przygody.

Odkąd studio Rocksteady zabrało się za tworzenie gier z Batmanem w roli głównej, produkcje o tym superbohaterze otarły się niemalże o przysłowiowy ideał. Doskonała fabuła, nieziemski, mroczny klimat, wspaniały system walki, oraz rewelacyjna oprawa wizuala. Arkham Origins został oddany w ręce Warner Bros Montreal. Czy poziom wyznaczony przez Rocksteady został podtrzymany?

Sporty ekstremalne to dość mocno zaniedbana gałąź, jeśli chodzi o rynek gier. Wydawcy coraz chętniej otwierają się na projektowanie wirtualnych zawodów, kiedyś popularne były też gry „deskorolkowe” jak np. Tony Hawk Pro Skater. W poniższej recenzji zajmę się jednak czymś, z czym wcześniej nie miałem styczności, a mianowicie pierwszą, o jakiej słyszałem grą, traktującą o skokach spadochronowych.

Heavy Rain okazał się niezłą produkcją, którą doceniono za przemyślany i wielowątkowy scenariusz, wyrazistych bohaterów i świetne udźwiękowienie. Historia w grze była jednak tematem zamkniętym, stąd w przypadku następnej gry, Quantic Dream postanowiło stworzyć coś zupełnie nowego - Produkcję opartą na odmiennej tematyce, jednak o bardzo podobnym przebiegu rozgrywki.

Uwielbiam te malutkie produkcje, które pozwalają zapomnieć o brutalności tego świata, serwując nam niezapomnianą i bardzo wciągającą rozgrywkę polaną niesamowitym klimatem. Pisząc te słowa mam w pamięci takie perełki jak Flower, czy Journey, o których nie można powiedzieć choćby jednego złego zdania. Rain od Japan Studios to kolejna niezwykła produkcja, która miała oczarować nas swoją wyjątkowością.

Zawsze kiedy podchodzę do jakiejś rzeczy, którą niezdrowo zachwycają się inni ludzie, automatycznie się do niej zniechęcam. Nawet jeśli chodzi o serię GTA, której jestem fanem od lat. Kilka dni temu przyszło mi jednak zrecenzować grę, obok której trudno przejść obojętnie, więc musiałem odłożyć na bok własne przekonania i dokonać obiektywnej oceny jednej z ostatnich, wielkich gier generacji PS3 i Xboxa 360.

Pod koniec swojego życia PlayStation 3 otrzymuje w prezencie jedną z najbardziej oryginalnych, niesamowitych i nietuzinkowych produkcji, która przyciągnie do telewizora początkujących graczy, jak i sprawdzonych w boju konsolowych maniaków. Puppeteer to tytuł, który oczaruje Was swoim bajkowym klimatem i wciągnie na długie godziny tak głęboko, że zapomnicie o całym bożym świecie.